Gisteravond stond ik op twee vermoeide benen te genieten van de sprookjesachtige stem van Ane Brun, een Noorse zangeres die samen met haar geweldige band de zaal van Paradiso vulde met muzikale schoonheid. Ik keek naar de toetsenist met zijn onmiskenbare Scandinavische naar links gestylde lok. Hij ging volledig in zijn muziek op en verloor zichzelf totaal in zijn spel, zijn bovenlichaam meebewegend bij iedere toets die hij beroerde en het trof me toen ik me bedacht hoe spijtig ik...