Ik zwaai met mijn lange paraplu ten teken dat ik met de bus mee wil, maar de gele 110 rijdt met onverminderde snelheid langs me heen. Daar sta je dan! Het is woensdagavond en het regent fijne druppeltjes en de dorre boomblaadjes schuiven met een ritselend geluid over het fietspad. Ik voel net zo min voor een half uur wachten tot de volgende bus komt terwijl mijn gestylde haar verandert in de vacht van een zieke marmot, als voor het teruglopen naar huis met mijn dan al...