Lou Reed is dood. En bij het lezen over zijn dood is het alsof ik een oud dagboek van mezelf terugvind en blader door de gedachtengang van mijn zeventienjarige ik, die liefdesverdriet ervoer en zich op iedere volgepende bladzijde afvroeg waarom de verliefdheid toch niet wederzijds was. Even krimp ik ineen. In mijn hoofd hoor ik de nummers van The Velvet Underground, krakend van rock en roll, en zie ik de door mijzelf geschilderde muren van mijn oude slaapkamer en...