Ik kwam afgelopen donderdag thuis van mijn werk (we eten donderdags altijd bij mijn schoonouders) en trof mijn kleine meisje aan in de bank met een rood gezicht van het huilen, een verbeten gezichtje, haar beentjes op papa's schoot, snikkend en smekend. Er lag een natte doek op haar been en ik wist dat het niet goed was. Haar beentje was een half uur geleden tussen de spaken van de fiets gekomen en het zag er niet goed uit: er zat een kromming in haar onderbeen. We zijn de auto...